...Κ όμως είμαι ακόμα εδώ...
Παρελθόν? Παρόν? Μέλλον?
Τι γίνεται αλήθεια αν ο άνθρωπος που αγάπησες δεν ξέρεις τι είναι για σένα στην ζωή σου?
Ναι, σε εκείνη την γνωστή στάση, ανάσκελα στο κρεβάτι κ το ταβάνι από πάνω σου(αν ήταν ο άλλος από πάνω σου δε θα σκεφτόσουν) εκεί που έχεις πιάσει ψιλοκουβεντούλα με τους σοβάδες, αναρωτιέσαι για πόσο ακόμα το παρελθόν θα είναι ίδιο με το παρόν και πως θα είναι το μέλλον. Είσαι κολλημένη στο τότε γιατί δεν έχεις αντικαταστήσει την θέση του, γιατί δεν τον έχεις ξεπεράσει ή γιατί είσαι ακόμα ερωτευμένη μαζί του?(η αγάπη είναι δεδομένη)…
Είναι τόσο διαφορετικές οι καταστάσεις για κάθε άνθρωπο που πραγματικά καμιά φόρα ούτε εμείς οι ίδιοι δεν έχουμε την απάντηση.
10 διαφορετικούς ανθρώπους να ρωτήσεις που είναι χωρισμένοι και κολλημένοι τι τους λείπει από αυτόν που χάσανε, 10 διαφορετικές απαντήσεις θα σου δώσουν. Στο βάθος όμως όλοι το ίδιο θα εννοούν, μας λείπει αυτό που ήμασταν εμείς μαζί του, μας λείπει αυτό που μας έκανε να νιώθουμε, μας λείπει ο εαυτός μας μέσα από τα μάτια του…
Κανένας μα κανένας δεν αγαπάει για τον άλλον, όλοι για την πάρτη μας κ μόνο αγαπάμε. Μη πάτε μακριά, όλοι έχουμε πάει σε κηδείες και δυστυχώς όλοι έχουμε χάσει κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο, δε θέλω να γίνω μακάβρια αλλά είναι το πιο κατανοητό παράδειγμα αυτό. Τι ακούμε στις κηδείες από τους κοντινούς ανθρώπους του αποθανόντα? ΄΄γιατί μου το έκανες αυτό ΄΄ ΄΄πως θα ζήσω χωρίς εσένα ΄΄ ακόμα κ από τους παρευρισκόμενους ακούς ατάκες τύπου ΄΄ πω πω τι έπαθε η κακομοίρα ΄΄ (για την χήρα) ΄΄ πως θα το αντέξει ΄΄ κάνε κουράγιο ΄΄ . κλαίμε για τον πόνο που νιώθουμε από την απουσία του κ σε δεύτερο χρόνο για αυτά που θα χάσει εκείνος που έφυγε. Ανθρώπινο και κατανοητό.
Κάπως έτσι είναι και με τον χωρισμό γιατί κ αυτός ένας μικρός θάνατος είναι κάθε φορά.
Αυτό δίνει την απάντηση και στο γιατί αφού μας χώρισε κ δεν θέλει να είναι μαζί μας εμφανίζεται που κ που κ μας ταράζει όλα αυτά που με πολύ κόπο και πολύ κλάμα και πολύ ποτό και πολύ σοκολάτα και πολύ εξευτελισμό και πολύ διαλογισμό και πολύ πολυυυυυυυυυυυ πολλά άλλα (δεν συνεχίζω θα καρφωθώ) έχουμε καταφέρει. Παίρνοντας σαν δεδομένο ότι αυτός ο άνθρωπος μας αγαπάει φυσικά, η απάντηση είναι πάλι η ίδια. Όλοι αγαπάμε για την πάρτη μας και μόνο.
Κ εμείς τα ίδια είμαστε. Αφού εκείνος μπορεί να ζήσει χωρίς εμάς και αφού έχει επιλέξει να ζει χωρίς εμάς σημαίνει ότι αυτό είναι το καλύτερο για εκείνον και αφού τον αγαπάμε όπως λέμε θα έπρεπε να χαιρόμαστε που είναι καλά. Ναι καλάααααααααααα! Και βουδιστής να είσαι και σε μόνιμη κατάσταση ζεν να βρίσκεσαι τα ταπεινά ένστικτα του ερωτευμένου ανθρώπου δεν μπορείς να τα αποφύγεις. Θέλεις να είναι δυστυχισμένος μακριά σου, θέλεις να καταλάβει τι έχασε, θέλεις να υποφέρει και να μη στεριώσει σχέση παναγία μου (ή βούδα μου, δεν έχει διαφορά)…
Που θέλω να καταλήξω? Μακάρι να ήξερα...
Από αλλού ξεκίνησα και αλλού έφτασα αλλά δε φταίω μόνο εγώ, αυτό το ταβάνι δεν είναι κ πολύ ομιλητικό γαμώτο!!
Ας εστιάσω τυχαία φυσικά σε μία περίπτωση από τις πολλές που μπορεί να προέλθει ένας χωρισμός. Μας αγαπάει αλλά δεν γίνεται να είναι μαζί μας (παπαριές δηλαδή, αν με ρωτάτε) , μας χωρίζει εννοείται και φυσικά σερνόμαστε στα πατώματα που και να μην τα είχαμε σφουγγαρίσει πριν τώρα γυαλίζουν. Ο καιρός περνάει και εμείς αναπολούμε τις στιγμές μαζί του. Και περνάει ο καιρός και ευχόμαστε να τον δούμε κάπου έστω τυχαία για να πάρουμε μια δόση ανάσας από αυτές που μας έκοψε όταν έφυγε. Και όσο περνάει ο καιρός τόσο η μνήμη μας γίνεται και πιο επιλεκτική και κρατάει μόνο τις καλές στιγμές και σβήνει ότι μας πλήγωσε κάποτε σ αυτόν. Και τσουπ σκάει μύτη στο προσκήνιο με ένα μήνυμα με ένα τηλέφωνο με έναν τέτοιο τρόπο ερευνητικό στην αρχή για να δει μέχρι που τον παίρνει… και εμείς κρατάμε χαρακτήρα εννοειται κ δεν μασάμε( χαχαχαχαχαχα καλό ε? σε μια άλλη ζωή μπορεί και να μην μασούσαμε!!! ) Σ αυτήν όμως την ζωή λιώνουμε και ανοίγουμε την καρδιά μας αφήνοντας τον να μάθει πόσο πολύ τον αγαπάμε ακόμα. Κ εκείνος μας αγαπάει αλλά δεν έχει αλλάξει τίποτα από τους λόγους που έφυγε, ακόμα δεν γίνεται να είναι μαζί μας(παπαριές ξαναλέω). Κ κάπου εκεί αρχίζεις και σκέφτεσαι γιατί είσαι ακόμα εδώ για εκείνον? Γιατί δεν τον αφήνεις στο παρελθόν?
Γιατί απλά παρελθόν και παρόν είναι εκείνος… μέλλον όμως? Το ξέρεις ότι δεν θα είναι μέλλον… Έχεις να τον δεις τόσο καιρό που πραγματικά αναρωτιέσαι πως θα νιώσεις αν έρθει ποτέ εκείνη η ώρα που θα τον έχεις μπροστά σου… Σου περνάει από το μυαλό ότι μπορεί και να μην αισθανθείς όπως παλιά, έχεις μια κρυφή ελπίδα ότι ίσως και να είσαι ακόμα ερωτευμένη με αυτό που ήταν κάποτε αυτός για σένα, πριν σε παρατήσει για μια άλλη ζωή.
Αν δεν μετράς της ώρες για να έρθει η στιγμή να τον συναντήσεις…
Αν δεν χτυπάει η καρδιά σου καστανιέτες πηγαίνοντας να τον συναντήσεις…
Αν δεν σου κοπούν τα γόνατα όταν δεις από μακριά να έρχεται…
Αν δεν σταματήσει ο χρόνος αντικρίζοντας τα μάτια του…
Αν δεν νιώσεις ότι σου χάρισε ο θεός την αιωνιότητα την στιγμή που θα σε κρατήσει αγκαλιά…
Τότε είσαι σε πολύ καλό δρόμο… Το μέλλον σου ανήκει!
Αν όμως σου συμβούν όλα τα παραπάνω…
welcome to the club!!!
…
Κ.Γ